Rutger Desmedt van Tumble Talks op bezoek

Donderdag 4 mei, deze namiddag werd ik geïnterviewd door Rutger Desmedt van ‘Tumble Talks, eerlijke verhalen van ondernemers over falen waar je van kan leren’. Vanuit de basisassumptie ‘Falen bestaat niet, er is alleen feedback’, die sinds m’n opleiding Systemic NLP in 2011 vast deel uitmaakt van mijn set van overtuigingen, was ik vooral getriggerd door ‘waar je van kan leren’. Na de hele interview-reeks op één avond te hebben verslonden, was ik enthousiast over het concept waarop ik Rutger – toen nog een onbekende – feliciteerde met zijn initiatief. Al snel gingen er enkele emails overentweer en overtuigde hij me om mijn verhaal te delen. Atypisch in de rij – want niet mijn onderneming, maar ikzelf als ondernemer maakte een pijnlijke ‘tumble’ en bovendien is het geen periode waar ik op terug kijk maar waar ik middenin zit – besloten we het interview toch in te plannen.

Na twee keer te moeten uitstellen omdat mijn fysieke toestand het niet toeliet – was het vandaag dus derde keer, ‘goede’ keer. Voor mij een serieuze stap in m’n proces, want voor de eerste keer heb ik losgelaten dat ‘het perfect moet zijn’. Bleek, wallen, m’n haar niet zoals ik het zou willen, hopend op voldoende energie opdat ik Rutger niet onverricht ter zake naar huis zou moeten sturen, wist ik dat we het juiste deden toen hij me zijn intentie toelichtte: “Al is het maar dat één persoon er mee geholpen is, maakt het voor mij de investering meer dan waard”. Ik dacht er net zo over en daarom decideerde ik om – naast het interview – ook hier op de blog van The Human Embassy, het gezicht achter The Human Embassy te laten zien door dieper in te zoomen op mijn ‘tumble’- en herstelproces. Opgelet, het is een longread :-)

Opzij, opzij, opzij, … ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan!

Onstopbaar

Ooit al eens een startende ondernemer ontmoet? Misschien is dit dan herkenbaar… Ik was 27 en het leven lachte me toe. Helemaal in m’n nopjes was ik over de sprong die ik gewaagd had, over de perfecte kruising die ik tussen mijn 2 passies marketing en human resources (in de breedste zin van het woord) gemaakt had, over de naam ‘The Human Embassy’ die er zo ‘boenk’ op zat, over de aanmoedigingen uit allerhande hoeken, enz. Uiterst fier was ik op mijn doorzettingsvermogen om na kleine tegenslagen weer verder te gaan.

‘Life begins at the end of your comfort zone’?

De invulling van mijn dienstverlening evolueerde in lijn met de nieuwe inzichten die ik kreeg, en voor ik het wist stond ik middenin grote cirkels van medewerkers om cocreatie-oefeningen rond waarden, organisatie-DNA, personas, customer delight, enz. te begeleiden. Uit mijn comfortzone treden, daar ging ik voor, elke dag, push, push, push!

‘Work-life integratie’?

Ja hoor, althans volgens mijn toenmalige invulling van het concept. Ik combineerde alles, van 6u ’s morgens tot heel laat ’s avonds en vaak zelfs ’s nachts handelde ik m’n dagprogramma af: workout, werken, piano leren spelen (want dat wou ik al zo lang), werken, sociale activiteiten, werken, werken, werken. Mijn omzet bereikte maand na maand een nieuwe piek, en dat streelde m’n ego. Of ik écht gelukkig was geweest die maand? Dat was bijzaak. Dat ik mijn partner verwaarloosde? Dat moest hij maar even begrijpen, ik zat in de fleur van m’n carrière, later nog tijd genoeg voor q-time. Dat ik de opmerking kreeg van vrienden en familie dat ik mentaal niet echt aanwezig was als we dan al eens bijeen kwamen? Dat vond ik toch wel een beetje overreageren hoor. Dat mijn plusdochter me in het weekend herhaaldelijk vroeg wanneer ik nu eindelijk eens met haar wou spelen? ‘Straks, nog even dit in orde brengen’ was steevast het antwoord. Zolang zij maar meewerkte als het van mijn kant uit vooruit moest gaan. Ik kan zo nog wel een eindje doorgaan, maar ik denk dat het plaatje wel duidelijk is.

Over integratie was er dus niet echt sprake en een aantal cruciale zaken zoals gezonde, evenwichtige voeding, voldoende slaap en rust had ik over het hoofd gezien. Mijn lichaam begon langzaamaan meer en meer te protesteren tegen mijn hectische leven: een pijnlijke brandwonde omdat ik zo moe was dat ik met een hete thee in m’n handen in slaap was gevallen, aanhoudende maag-en darmklachten, trillende handen en oogleden, … Eén voor één wist ik deze signalen echter te ontkrachten voor mezelf en de buitenwereld. Mij kregen ze niet klein, ik was een doorzetter!

De ‘Tumble’

Batterijen opgeladen?

Zomervakantie 2016, twee weken genieten in een pittoresk gehuchtje ergens in Umbrië, zalig toch!  Geïnspireerd door het ‘digital detox’ verhaal, was ik er voor het eerst in geslaagd laptop en smartphone grotendeels aan de kant te laten, oh wat deed dat deugd! De lange gezellige zomeravonden hadden mijn bewustzijn rond ‘vertragen’, verder aangewakkerd. Ik had me dan ook voorgenomen om alles voortaan wat rustiger aan te doen… Eén keer terug in de dagelijkse ratrace waren die beloftes al snel zoek. Week na week, merkte ik dat het me moeite begon te kosten om geconcentreerd aan iets door te werken. Steeds vaker koos ik er ’s morgens voor om te ‘snoozen’ in plaats van op te staan voor m’n workout. Geleidelijk aan had ik ook minder fut om me op te maken, ik greep naar sneakers en een jeans en liet m’n high-heels in de kast. M’n meest nabije omgeving kreeg het elke dag harder te verduren omdat mijn lontje zo kort was geworden. Daar ik ’s avonds doodop thuis kwam had ik ook de energie niet meer om naar hen te luisteren, laat staan adequaat te reageren.

19/10/16, ‘D-Day’

Hoewel ik wist dat er iets aan de hand was, bleef ik het onderste uit de kan halen. Volgende week zou mijn agenda het wel toelaten even te recupereren. Zoals vaker de laatste weken, kwam ik na een intense dag, wazig thuis. Twee glazen wijn, een Dafalgan, eens goed door rusten en morgen beter dacht ik. Helaas niet deze keer…. Na het ochtendritueel te hebben door gestruggeld, en weer te laat in de auto te zijn gesprongen, kreeg ik m’n zicht niet meer helder. Het was file, Axelle (m’n plusdochter) duidde me er meermaals op dat ik te laat zou zijn op m’n afspraak. Voor de eerste keer zei ik haar dat tijd niet zo belangrijk was. Een pijnsteek beginnende in m’n onderbuik gierde door mijn lijf, ik kreeg het benauwd. Ondertussen waren we op de autostrade, m’n vader belde. Ik zei hem dat ik me niet goed voelde en begon angstvallig te zweten, hij maande me al zwanzend aan te blijven ademen (hij had me al wel eens vaker zien stressen) en hing op. Ik begon steeds sneller en ongecontroleerder te ademen, mijn handen begonnen te tintelen, alles rond mij werd één grote chaos. Ik besloot m’n partner te bellen en vroeg hem tegen me te blijven praten. Hij probeerde m’n ademhalingsritme via de telefoon te beïnvloeden, maar ik was al te ver om dat nog terug onder controle te krijgen. Ik voelde me volledig wegzakken.

In een reflex (en dankzij een goede engelbewaarder) heb ik m’n wagen nog net langs de kant kunnen zetten vooraleer m’n lichaam helemaal in één grote pijnlijke kramp opsteef tot een brugstand van romp tot teen. In de achteruitkijkspiegel zag ik een lijkbleek gezicht met een blauwe schijn rond m’n mond. Ik wist niet wat er gebeurde en dacht dat ik dood ging. Ik gebood Axelle – wat er ook gebeurde – de wagen niet te verlaten en trachtte met m’n op dat moment spastische arm door het raam iemand te doen stoppen. Vanaf dan werd alles één grote waas, en 20 minuten later lag ik op de spoed van het UZA. Niets te vinden in m’n bloed, enkel wat verhoogde witte bloedcellen. Er waren heel wat gevallen van gastro-enteritis, dus vermoedelijk had ik ook prijs vertelden ze me na een aantal uurtjes observatie. Het flitste door m’n hoofd dat ik eerder in 2016 ook al eens met de ambulance was afgevoerd in het midden van de nacht, met gelijkaardige symptomen, zij het wel in een mildere versie. Ik gaf er verder geen aandacht aan.

Wie niet voelen wil…

De week erna ging het mij allemaal niet zo goed af, ik was moe, en maag en darmen voelden toch wel een beetje aan alsof ik een buikgriep had, maar dan ook weer niet in die extreme mate. Uitzieken was niets voor mij dus ik forceerde me en pikte de draad terug op. We hadden immers een weekje Ardennen gepland in de herfstvakantie en ik zou nog een en ander afwerken ervoor.

Aangekomen en uitgepakt, klaar voor een snelle hap en een eerste wandeling aan Baraque Michel. Bij het binnenkomen in het overvolle restaurant (het was ideaal wandelweer) brak het zweet mij uit, m’n maag draaide om, m’n hart begon te bonken in m’n keel, ik spurtte naar buiten voor wat frisse lucht waarop ik opnieuw in elkaar zakte. Ik kon geen stap meer zetten, m’n lichaam zei wederom STOP.

De weken erna ging het van kwaad naar erger. Ik had pijn in elke spier en elk gewricht, ik at 5 keer zoveel dan vroeger en toch bleef ik afvallen, ik was continu duizelig en uitgeput. Soms duurde het tot 16u in de namiddag vooraleer ik in staat was me te douchen en aan te kleden. Soms lag ik in de zetel en had ik de moed en kracht niet om tot in de keuken te geraken voor een snack. De idee alleen al van samen te komen met andere mensen, kostte me massa’s energie. Mijn lichaam overreageerde op elke externe impuls.

Dan toch maar eens naar de dokter

Eind november zou ik een weekje naar Finland gaan dus ik wou de bevestiging krijgen dat ik dat – ondanks m’n fysieke toestand – wel zou aankunnen. Het eerste huisartsenbezoek in m’n leven was niet bepaald een succes. Ze stuurde me naar huis met wat probiotica, een voorschrift voor ademhalingskiné en het advies het even wat kalmer aan te doen. Beter was ik er niet direct van geworden, die citytrip kon ik op m’n buik schrijven. Via m’n ouders – die ondertussen toch ook wilden weten wat er met hun altijd zo energieke dochter aan de hand was – ben ik redelijk snel bij een specialist in dergelijke onduidelijke aandoeningen terecht gekomen. Klaar en duidelijk kreeg ik op de dienst Algemeen Inwendige de diagnose ‘autonome dysfunctie’ ofwel ‘spasmofilie’. De zogenaamde ‘tetanie-aanval’ die ik in de wagen had gehad was een welgekend fenomeen en – als ik het goed begrepen heb tenminste – een teken dat de spasmofilie decompenseert waardoor je vervolgens ziek wordt. In de doktersverslagen kwam ook regelmatig het woord ‘surmenage’ terug. Dat betekent niets anders dan overspannenheid veroorzaakt door stress. Fijn een diagnose, maar hoe word ik zo snel mogelijk terug mezelf? Beetje ontstressen en wat Magnesium, Vitamine D en B12 bijnemen. Ook raadde ze me aan een sessie bij een psycholoog in te plannen, waarop ik instant weerstand gaf. “Ja maar ik laat me al coachen en ik doe al veel aan persoonlijke ontwikkeling”, wimpelde ik haar voorstel af. “Aangezien je hier vandaag zo zit, zal je toch nog wel iets fout doen, denk je niet?”, nuchter maar – achteraf gebleken – wel een terecht antwoord. Binnen 3 maanden zou ik weer helemaal de oude zijn…

Het herstel

Loslaten

Zelf was ik nog altijd in ontkenning dat m’n herstel meerdere maanden zou aanslepen. Telkens weer gaf ik m’n lichaam een deadline. “Tegen 01/01 moet ik beter zijn, een nieuw jaar, een nieuw begin.”, “Tegen skivakantie moet ik in vorm zijn, de berglucht gaat me goed doen.”, “Tegen dat m’n partner eind april op leiderschapsreis is, wil ik terug zelfstandig kunnen functioneren.” Helaas werkt het niet zo, integendeel! Het is pas wanneer ik de deadlines ben beginnen loslaten, dat ik de eerste stappen in de richting van herstel heb gezet. Best een opdracht voor een controlefreak als mij… “Het is wat het is”, “We zien wel”, makkelijker uitgesproken, dan daadwerkelijk nageleefd!

The body knows

Dat m’n lichaam meermaals aan de alarmbel heeft getrokken, besef ik nu maar al te goed. Het wilde me iets vertellen, en ik weigerde te luisteren. Dankzij m’n fysieke crash, had ik geen andere keuze meer. Wanneer je lichamelijk door een diep dal gaat, word je ongelooflijk hard geconfronteerd met jezelf. Je wordt gedwongen om je masker voor eens en voor altijd te laten vallen. Zo zelfstandig, ondernemend en sterk ik was, zo afhankelijk, afwachtend en zwak heb ik me de afgelopen maanden gevoeld. Elke dag opnieuw was en (is nog steeds) een strijd om niet gekraakt te worden door m’n fysieke onbehagen. De meest banale opdrachten leken (en lijken) één voor één een berg waar je over moet en soms word je onverwacht ‘verrast’ doordat er zich weer even ‘een kortsluiting’ voordoet in je lichaam. Het kost je telkens een enorm hoge dosis lef om uit je respectievelijke fysieke comfortzone te komen. Ik mag mezelf dus gelukkig prijzen dat ik van nature uit een zeer positief ingesteld persoon ben, want met negatieve gedachten kom je helemaal nergens in deze situatie.

Ont-wikkelen

Lichaam en geest gaan hand in hand. Mijn fysieke crash heeft ook mentaal een heel proces in gang gezet of misschien beter ‘verder gezet’ aangezien persoonlijke ontwikkeling naar mijn gevoel geen begin-en eindpunt kent.  Na de intake met de pyschologe leken enkele impactrijke gebeurtenissen die ik voor mezelf een plaats dacht te hebben gegeven, me toch nog meer te beïnvloeden dan wenselijk. Via een 3-tal EMDR (Eye Movement Desensitisation and Reprocessing)-sessies wist ik de emotionele lading er voor goed af te halen en ze definitief te verwerken. De overige 2 bijeenkomsten lag de focus op cognitieve gedragstherapie.  In het midden van het laatste uurtje feliciteerde de psychologe mij “Ik heb nog nooit iemand in behandeling gehad die cognitief zo snel is. Ik kan je verder niets meer bijleren.” Al bevestigde dit compliment de ROI van de coachings en trainingen die ik tot hiertoe al gevolgd had wel ergens, toch wist ik dat ik nog heel wat stappen te zetten had wanneer ik merkte dat m’n ego er net iets té hard door gestreeld was.

Veel tijd op de zetel, gaf me ook veel tijd om aan zelfreflectie te doen. Geïnspireerd door enkele boeken en gesprekken met heel diverse personen, ben ik op zoek gegaan naar wat ik echt belangrijk vind, wat mij drijft, wat me energie geeft, … Papieren volgekribbeld met puzzelstukken, maar ik sloeg er niet in de puzzel te leggen. Op een gegeven moment was ik in dergelijke mate in de ban van, dat ik drie dagen en drie nachten aan een stuk geen oog heb kunnen dicht doen tot de verlossende ‘aha-erlebnis’ bij me binnenkwam: een deel van de puzzelstukken hadden betrekking op mij als persoon en een deel op The Human Embassy. Plots was het glashelder dat ik die twee identiteiten teveel in elkaar had laten vloeien: Ik wás The Human Embassy. De onderneming die ik met veel enthousiasme had opgericht in mei 2014 en ikzelf waren 1, 1 identiteit, 1 why, 1 how, 1 what. Wanneer mensen me naar mijn missie vroegen, formuleerde ik steevast die van m’n bedrijf en nu 3 jaar later zag ik eindelijk in dat ik beiden van elkaar diende los te koppelen. Allerlei gevoelens borrelden op, enerzijds blijdschap dat ik me hiervan bewust werd, anderzijds een soort van kwaadheid dat ik mezelf als persoon de voorbije jaren had verwaarloosd door volledig in functie van m’n onderneming te leven. Wel viel er een enorme last van m’n schouders, en hoewel ik fysiek nog steeds enorm moe was, kreeg ik energie van de gedachte terug aandacht te kunnen geven aan ‘Katrien’.

Na dit inzicht enkele dagen te hebben laten landen, voelde ik me klaar om verder in m’n proces te duiken: ‘wie is Katrien dan eigenlijk en wat is mijn persoonlijke missie, los van The Human Embassy?’ Halsstarrig probeerde ik de redenering rond te krijgen en net daar zat het addertje onder het gras. Weer dacht ik deze ‘klus’ even rationeel te klaren, terwijl dergelijk vraagstuk natuurlijk puur gaat om emotie, voelen, en naar binnen keren om je kern te kunnen ontdekken. Opnieuw een les in loslaten en vertrouwen hebben dat het dan wel komt. Hoe dikwijls moet je met je neus op dezelfde feiten gedrukt worden? :-)

Mijn persoonlijke missie vinden heeft me enorm veel rust gegeven, het voelt echt als thuiskomen in jezelf. Eindelijk heb ik de essentie van ‘ont-wikkelen’ mogen ervaren: de overtuigingen en ervaringen die je steeds verder van je eigen kern hebben gebracht terug van je afpellen, je opnieuw herenigen met je binnenste.

En dan heb je je bestaansreden helder, now what?

Na heel even op een roze wolk te hebben gezweefd, voelde ik ook wel de nood om de landing in te zetten en met andere woorden te starten ‘to walk my talk’. Echter merkte ik al snel dat ik regelmatig herviel in m’n oude patronen en dat mij dat ook frustreerde. Vast overtuigd om hiermee aan de slag te gaan, stapte ik met al m’n nieuwe inzichten naar mijn coach. Zij wees me op een aantal ‘missing links’ en begeleidde me om de nodige verbindingen te leggen:

  • Om gedragsaanpassingen permanent ‘in te planten’, moet je zorgen dat je er intrinsiek toe gemotiveerd bent. Door ze te linken aan mijn purpose voel ik nu al dat ze veel blijvender zijn en zie ik ook in hoe ik zaken anders zou kunnen aanpakken wanneer ik even de mist ben ingegaan.
  • De ‘oude patronen’ waren gelinkt aan de basisbehoeften die ik voor mezelf tot nu toe als primair beschouwde, namelijk zekerheid, erkenning en groei. Om definitief te kunnen shiften, heb ik enerzijds opnieuw gereflecteerd over wat nu daadwerkelijk mijn basisbehoeften zijn vanuit m’n kern en anderzijds over hoe deze verbonden zijn met m’n missie.
  • Vervallen in oude gewoontes betekent dat dat gedrag je brein nog altijd meer oplevert. Je dient dan ook ‘nieuwe’ synapsen te versterken door je nieuwe overtuigingen telkens opnieuw bewust aan te bieden waardoor er zich uiteindelijk nieuwe patronen installeren in je hersenen.

Dat dit alles niet op 1-2-3 gebeurt, is ondertussen wel duidelijk, maar het is een boeiende weg om geleidelijk aan te groeien in de change die je aan het maken bent. Mijn oproep naar jonge ondernemers: een bewustzijn ontwikkelen over je persoonlijke missie, los van die van je onderneming, om ze vervolgens duurzaam met elkaar te verbinden.

Gezonde evenwichtige voeding

Een niet onbelangrijke verandering die ik heb moeten doorvoeren, is mijn eetpatroon. Overdag at ik niet of veel te weinig. ‘s avonds genoot ik – althans wanneer ik in gezelschap was – van lekker eten en bijhorende drankjes. Doordat mijn lichaam dan vaak ineens ‘teveel’ te verwerken kreeg, gebeurde het al wel eens vaker dat ik m’n eten uiteindelijk niet binnen kon houden. Bottom line: veel te weinig input van energie in vergelijking met wat ik van m’n lichaam vergde. Ondanks de vele opmerkingen, bleef ik volhouden dat mijn lichaam het zo gewend was, zonder te beseffen dat ik het vanbinnen helemaal aan het kapot maken was.

Op zoek naar een antwoord en een oplossing heb ik de voorbije maanden verschillende artsen bezocht, ook alternatieve. Over stap 1 was eigenlijk iedereen akkoord: 5 à 6 kleinere maaltijden doorheen de dagen lijken voor mij the way to go. Over stap 2 liepen de meningen wel wat uit elkaar, met name: welk voedsel is goed voor mij? Van anti-candida (een schimmel in je darmen die gevoed wordt door suiker, tarwe, lactose, gist, etc.) dieet, tot bloedgroependieet, tot een dieet gebaseerd op onder andere mijn vetzurenprofiel, ik heb ze één voor één gevolgd. Aangezien ze echter nogal contradictorisch zijn ten opzichte van elkaar en de gunstige effecten op mijn energielevel het uitlieten, is mijn voedingsstrategie nu vooral om te voelen hoe m’n lichaam op verschillende zaken reageert waardoor ik hoop te komen tot een ‘Katrien-proof dieet’ :-) Conclusie: zeer interessant en zeker een aanrader om via een aantal bloedtesten te ontdekken hoe je lichaam reageert op bepaalde stoffen en welke tekorten/tevelen je fysieke toestand mogelijks beïnvloeden, maar wat ik onthoud en blijvend zal toepassen qua voeding is zo weinig mogelijk suiker, oppassen met lactose, en voor de rest zweren bij gevarieerde, gezonde ingrediënten en vooral op regelmatige tijdstippen voldoende eten.

Medicatie – vooral gericht aan de vrouwelijke lezers

“Was er maar een medicament dat mij mijn leven teruggeeft”, een gedachte die de eerste 2 maanden vaak door mijn hoofd flitste. Vandaag ben ik heel dankbaar dat die ‘easy way out’ niet bestond want dat maakte dat mijn enige optie was (en is) om door de pijn te gaan en te leren van de verschillende fases die ik doormaak. Let wel, de tekorten die ik had, heb ik wel aangepakt. Zo heb ik enkele maanden Vitamine D, Magnesium en B12 bijgenomen en momenteel zit ik aan 6 capsules per dag waaronder Zink, Omega 3 en nog een aantal aanvullende supplementen. Tijdens m’n anti-candida dieet heb ik wat ondersteunende middelen gekregen om dat beest uit m’n darmen te krijgen, maar ik vraag me nog altijd af ofdat nu al dan niet echt invloed heeft gehad.

Waar ik tevens veel over gelezen had, is de invloed van je ganse hormoonhuishouding op aanhoudende vermoeidheidsklachten. Zo maak(te) ik continu teveel cortisol (stresshormoon) aan, enerzijds overduidelijk door de langdurige stresssituatie waarin m’n lichaam vertoefd heeft, maar anderzijds zou dat ook gerelateerd zijn aan het transporteiwit ‘transcortine’, hetwelke verhoogt door het gebruik van de anticonceptiepil.  Op aanraden van één van de geraadpleegde artsen ben ik ondertussen 3 maanden gestopt met de pil, maar het is voorlopig nog afwachten of en welke gunstige effecten dit teweeg zal brengen. Wat wel duidelijk is, is dat wat opgebruikt wordt voor de aanmaak van cortisol, niet meer gebruikt kan worden als basisstof voor andere hormonen. Uit m’n laatste bloedresultaten eind april is gebleken dat m’n moederhormoon ‘pregnenolone’ – en met andere woorden de voorloper van diverse andere hormonen – op de minimumgrens zit. Voorlopig opteert m’n huidige huisarts hieromheen te werken met bovengenoemde supplementen. Zelf ben ik natuurlijk een leek op dit gebied en ik wil dan ook voorzichtig zijn met uitspraken hieromtrent. Echter is het pas na enkele maanden dat ik een arts heb ontmoet die deze piste bewandelde om antwoorden te vinden waardoor ik wat mij betreft wel wat tijd verloren heb op dat vlak.  Dus oproep aan elke vrouw: merk je serieuze veranderingen in je energie-niveau, wacht dan niet te lang om te laten checken hoe het met je hormoonhuishouding gesteld is. Het kan je zoektocht maar versnellen…

Zelfzorg

“Je kan enkel graag gezien worden om wat je doet, en niet om wie je bent.” Vanuit die overtuiging heb ik heel lang gehandeld, met name vanuit wat ik dacht dat anderen van mij zouden verwachten. Ik was zeer extern georiënteerd. Het inzicht dat je alleen echt verantwoordelijk bent voor jezelf en dat je pas voor anderen kan ‘zorgen’, als je in eerste instantie voor jezelf zorgt, heeft me geholpen de switch te maken om te doen vanuit een bewust-zijn.

Wanneer je de laatste jaren vooral ‘gedaan hebt omdat dat zo hoorde’, is het wel even verloren lopen op dat vlak. Na wat zoeken, staan er tegenwoordig blokken ‘me-time’ in mijn agenda en dan bedoel ik échte me-time. Ondertussen heb ik geleerd dat afspreken met vriendinnen, piano spelen, Tedtalks en dergelijke kijken, eigenlijk ook aandacht vergen en je geest bijgevolg niet ontspannen. Ik heb het concept me-time dus moeten verfijnen naar tijd om volledig in mezelf te keren zonder externe impulsen. Opnieuw niet eenvoudig, maar meditatie en allerhande vormen van yoga helpen me hierbij (geloof mij, ik heb dat ook jaren afgewimpeld als ‘zweverig’ en ‘verspilling van tijd die je dan beter kon steken in het doortrainen van je spieren’, maar ik had dus ongelijk). Mijn prestatiedrang heb ik moeten loslaten, intens sporten is vervangen door bewust bewegen. Verder geniet ik de laatste maanden – zonder schuldgevoelens – regelmatig van een sessie bodywork, shiatsu-massage, gelaatsbehandeling, etc., maar tevens van de ‘gewone’ dingen zoals huishoudelijke taken, spelen met Axelle, wandelen, etc. Continu jagen: OUT, vertragen: IN, en dat werpt nu al zijn vruchten af!

Omgeving

“Je houdt dit leven niet vol”, trachtte m’n meest nabije kring me regelmatig wakker te schudden. Ze hadden allemaal ongelijk tot ze gelijk kregen… En ze hebben me nu één voor één op m’n zwakst gezien. Blikken van medelijden en onmacht, maar ook van frustratie en soms ongeloof hebben de mijne gekruist. Suggesties over diagnoses en therapieën zijn de revue meermaals gepasseerd. Nieuwe mensen zijn tot m’n dichte kring ‘toegetreden’, anderen hun geduld wordt zwaar op de proef gesteld, maar tot op vandaag, kan ik op heel veel steun rekenen. Mijn fysieke condities hebben me gedwongen tot puurheid en te zeggen waar het op staat. Het gebrek aan energie geeft je geen andere keuze. Met mijn klanten heb ik dan ook vrij snel open kaart gespeeld. Sommigen hebben hier heel empathisch op gereageerd, andere projecten zijn jammer genoeg stopgezet. Ook dat heb ik moeten loslaten. Het is dat het zo moet zijn, en de toekomst zal uitwijzen waarom…

En nu?

Genezen ben ik nog niet en klaar met ontwikkelen ben je volgens mij nooit. Vandaag neem ik nog altijd uur per uur. In de mate van het mogelijke probeer ik te ‘genieten’ van mijn herstel. Mentaal voel ik me klaar om erin te vliegen, mijn nieuwe plannen te beginnen realiseren, en aan de slag te gaan met mijn persoonlijke missie én die van The Human Embassy. Nu is het een kwestie van mezelf fysiek weer helemaal up & running te krijgen en vooral te blijven voelen en luisteren naar m’n lichaam. Ik heb er zin in!

Enkele ‘tips’ op een rij

Chapeau, als je tot hier hebt doorgelezen, hoop ik van harte dat je er voor jezelf iets hebt kunnen uithalen. Aangezien ik niet alles in deze longread heb kunnen verwerken, geef ik hieronder nog een aantal mantra’s, quotes, overtuigingen, lees- en doetips waar je misschien iets aan hebt! Heb je verder vragen waar ik je mogelijks mee kan verder helpen, aarzel dan niet me te contacteren!

Bekijk hier mijn Tumble Talk met Rutger Desmedt

Tumble talk

 

Share this Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookShare on Google+Email this to someone